Planowanie

 Jestem takim typem człowieka, który lubi mieć wszystko zaplanowane, poukładane po swojemu. Gdy coś idzie niezgodnie z planem to jest złość i panika - dopiero gdy ochłonę i przestawię myślenie na inne tory czyli wymyślę nowy plan to mogę odetchnąć. Bardzo nie lubię tej swojej cechy i próbuję z nią walczyć ale słabo mi to wychodzi... Niedawno okazało się, że planować to ja mogę sobie bardzo dużo rzeczy ale życie i tak mnie zaskoczy w każdej dziedzinie. Od końca września zupełnie nic nie idzie zgodnie z moim planem - dotyczy to organizacji prac domowych, prowadzenia bloga, czasu spędzanego z dziećmi i P. Co ciekawe już się nawet przyzwyczaiłam trochę do tego, że prawie każdy dzień jest jednym wielkim chaosem. Chyba jeszcze nigdy tak długo nie trwała u mnie niemoc organizacyjna ;) Mam nadzieję, że do czerwca się jakoś ogarnę...
 Wkrótce dłuższy post o tym co u nas słychać - a słychać wiele ;)

Niedotrzymana obietnica

 W ostatnim poście obiecałam, że wracam z regularnymi wpisami. Niestety pomimo braku pracy - tak ponownie jestem bezrobotna, nie mogę zebrać się aby usiąść do pisania... Wszystko przez złe samopoczucie, które mnie nęka - bóle głowy i żołądka, rozbicie i ogólna niemoc. Nie wiem czy to przez pogodę czy przez stresy ale mam nadzieję, że wkrótce poczuję się lepiej. Najgorsze jest to, że odbija się to również na Emilce i Fabianku - czekają kartki świąteczne do zrobienia, pieczenie pierników i pisanie listu do Św. Mikołaja.
 Sytuacji nie poprawia to, że w przyszłym tygodniu czeka mnie druga wyprawa do szpitala w Ameryce na czterodniowe badania Emilki pod kątem alergii. Na weekend zaplanowane jest również malowanie pokoju dzieciaków i przestawianie mebli gdyż w końcu w przyszłym tygodniu mają się u nas pojawić zamówione dla dzieciaków biurko i szafa... Oby ta niemoc szybko mnie ominęła bo już mnie męczy ciąga walka ze sobą :|

Triopsy

 W trakcie poszukiwania ciekawego prezentu na urodziny kolegi Emilki trafiłam na produkty firmy Clementoni z serii Naukowa Zabawa. Mój wybór padł na Hodowlę Triopsów, które są podobno prehistorycznymi skorupiakami pochodzącymi z epoki dinozaurów. Zakup ten okazał się strzałem w dziesiątkę. Za kwotę okołu 30 zł mieliśmy prwie 3 tygodnie ciekawych obserwacji, w których z zaciekawieniem uczestniczyłam razem z dziećmi.

 Na czym polega hodowla Triopsów? Oczywiście na wyhodowaniu z malutkich jajeczek, wrzuconych do wody, żywych stworzeń. Triopsy rosną w szybkim tempie, zrzucają "skorupkę" i się starzeją - po około 3 tygodniach umierają... Emilka i Fabian przez cały czas opiekowali się naszymi zwierzątkami - karmili je, zmieniali im wodę i obserwowali z zaciekawieniem jak z malutkich ledwo widocznych stworzonek rosły do około 3-4 cm.

Triopsy po 1 tygodniu

Triopsy po 2 tygodniach

Triops i zrzucona przez niego "skórka"

 Oczywiście od początku mówiłam Emilce i Fabianowi, że Triopsy nie żyją długo. Pomimo tego obawiałam się reakcji dzieciaków na śmierć skorupiaków - na szczęście obyło się bez tragedii. Było im smutno ale obyło się bez histerii i płaczów...

 W zakupionym zestawie znajduje się prawie wszystko potrzebne do rozpoczęcia hodowli - akwarium, jajeczka, pożywienie dla żyjątek i oczywiście instrukcja. Zakupić trzeba jedynie wodę destylowaną, w której będą żyły nasze Triopsy. W instrukcji poza opisem tego jak rozpocząć hodowlę znajdziemy również ciekawe informację o Triopsach oraz ciekawostki ich dotyczące.

 Uważam, że był to bardzo ciekawy eksperyment. Emilka pod choinkę zażyczyła sobie inną pozycję firmy Clementoni - "Moje laboratorium chemiczne", w którym jest 150 bezpiecznych doświadczeń chemicznych do przeprowadzenia w warunkach domowych.
 Na koniec dodam jeszcze, że nie jest to post sponsorowany ;)

Ślubowanie

 Wczoraj Emilka miała w swojej szkole pasowanie na ucznia. Był to dla niej bardzo ważny dzień - w końcu stała się pełnoprawną uczennicą :) Oczywiście była to również wzruszająca chwila dla nas Rodziców... Oto jak w obiektywie aparatu wyglądał ten dzień ;)

Milka z koleżanką z ławki Wiktorią ;)

Fabiś z Dziadkiem i Babcią :)

 Po części szkolnej postanowiliśmy uczcić ten dzień i wybrać się całą rodzinką do kina na bajkę "Hotel Transylwania 2". Był to świetny pomysł - bajkę polecamy w 100% jest idealna zarówno dla dzieci jak i rodziców :) To był naprawdę cudowny dzień :)

Ameryka

 Ciągle obiecuję sobie, że znajdę chociaż co drugi dzień godzinkę na to aby usiąść do mojego blogowego świata. Niestety jak widać nic z tego nie wychodzi... Za każdym razem jest coś ważniejszego - przeczytanie bajki dzieciakom, ogarnięcie prasowania czy rozmowa z Fabim, który ma ostatnio gorsze dni...
 Ostatnie cztery dni były spokojniejsze i w końcu miałam czas usiąść, pomyśleć i ogarnąć swoje rozbiegane myśli. Czasem myślimy, że nic nas już nie zaskoczy ale nie ma tak dobrze...

 Wróciłam dzisiaj z Emilką ze Wojewódzkiego Szpitala Rehabilitacyjnego dla Dzieci w Ameryce gdzie Milka przez 4 dni miała badania pod kontem alergii. Zrobiono jej badanie moczu i kału pod kontem pasożytów, wymaz z nosa oraz testy alergiczne na przedramieniu, plecach i oczywiście z krwi. Testy skórne nie wykazały alergii na badaną żywność i dodatki do niej. Na wyniki z krwi musimy jednak poczekać... Za kilka tygodni czeka nas kolejna tura badań w Ameryce - tym razem na pyłki... Mam nadzieję, że uda się ustalić od czego Emilka dostaje wysypki :|

 Te kilka dni poza miastem tylko z Emilką było cudownych. Badania nie zajmowały dużo czasu więc prawie cały dzień miałyśmy dla siebie - nie rozpraszały mnie domowe obowiązki i mogłam się skupić na córce ;) Codziennie na spokojnie odrabiałyśmy zadane lekcje, spędzałyśmy czas na świetlicy a po obiedzie chodziłyśmy na plac zabaw albo na spacer po terenie szpitalnego ogrodu i lasu :) Nawet w trakcie posiłków zjadanych na stołówce prowadziłyśmy dyskusje... Było to dla nas jak wakacje w SPA ;)

 Jak wygląda taki kilkudniowy pobyt w Szpitalu w Ameryce? Pierwszy dzień to oczywiście spotkanie z lekarzem i wywiad z rodzicem odnośnie problemów nękających dziecko... Następnie w gabinecie zabiegowym naklejane są plastry na plecy oraz robione testy na przedramieniu. Po tych badaniach ma się już czas wolny, który można spędzić w swojej sali, na świetlicy albo na spacerze. My miałyśmy swoją salę w części dla rodziców z dziećmi - to taki pododdział bodajże z 8 pokojami 4-osobowymi (2 dzieci i 2 dorosłych w każdym), świetlicą, pokojem socjalnym dla rodziców (w którym jest czajnik elektryczny i lodówka) oraz oczywiście łazienkami. Niektórzy rodzice z dziećmi byli zakwaterowani normalnie na oddziale ale nie wiem czym się sugerowano przy przydzielaniu łóżek... Drugi dzień to pobieranie krwi na badania oraz zrobienie wymazu z nosa. Trzeci dzień to odklejenie plastrów na plecach i obejrzenie skóry pod nimi a czwarty dzień to ponowne obejrzenie pleców - reszta to czas wolny :)
Posiłki je się na stołówce o określonych godzinach (7:30 śniadanie, 10:00 drugie śniadanie, 13:10 obiad, 16:00 podwieczorek i 18:30 kolacja). Rodzice mogą sobie oczywiście również wykupić posiłki - ja za 3 posiłki dziennie przez 3 dni płaciłam 52 zł wiec nie jest to duży koszt. Dużym plusem jest to, że zupa mleczna na śniadanie czy też zupa przy obiedzie podawane są w wazach na cały stolik i można je jeść bez ograniczenia. Również chleb na śniadanie/kolację czy tez herbata nie są wydzielane. Na talerzach dostaje się jedynie masło i dodatki do kanapek czy też drugie danie obiadu. Jeżeli w ciągu dnia nie ma się zaplanowanych badań to można z dzieckiem wyjść na plac zabaw czy spacer - wystarczy się wpisać w dyżurce pielęgniarek do specjalnego zeszytu i określić w jakich godzinach nie będzie nas w budynku szpitala. W szpitalu jest oczywiście szkoła więc jeżeli dziecko ma tam spędzić więcej niż 4 dni może normalnie chodzić na lekcje według planu rozpisanego przez pielęgniarki :)

 Chłopaki też spędzili razem miło czas - byli na torze gokartowym dla dorosłych, na pizzy i oglądali mecz z miską popcornu... Jednym słowem - integrowali się po męsku ;) Fabianek wieczorami oczywiście tęsknił za nami. Brakowało mu bardzo Emilki - chyba nawet bardziej niż mnie ;) 

Fabian

 Mój mały synek kończy dzisiaj 4 lata... Kiedy to zleciało? Jeszcze nie tak dawno był malutkim noworodkiem wtulonym w me ramiona - całkowicie zależnym od mojej osoby.

 Teraz Fabian to charakterny facet, z którym czasem ciężko wytrzymać - wie jednak jak szybko mnie udobruchać gdy nabroi ;) Fabian jest bardzo śmiały, odważny i wygadany - potrafi porozmawiać z każdym spotkanym człowiekiem. Ostatnio upodobał sobie dyskusje z ekspedientkami w sklepie ;) Nie zmieniła się też jego miłość dla siostry. Gdy ktoś częstuje go czymś słodkim od razu pyta czy może też wziąć cukierka dla Emilki - wczoraj nawet przyniósł dla niej naklejkę z przedszkola :)

 W sobotę świętowaliśmy urodzinki Fabianka - tradycyjnie był tort zrobiony przeze mnie, goście i prezenty :) Fabiś najbardziej nie mógł się doczekać śpiewania "100 lat" i po zdmuchnięciu świeczek na torcie śpiewał sobie je najgłośniej ze zgromadzonych ;)

 Fabianku mój kochany oby otwartość, szczerość i radość z drobiazgów pozostały Ci jak najdłużej - kocham Cię okrutnie synulku ty mój :*

Zmiana

 Ostatnio dużo się u nas dzieje. Fabi zaliczył pierwsze chorowanie zakończone antybiotykiem, Emilka przyzwyczajała się do szkoły a ja walczę nadal z ogarnięciem obowiązków domowych i pracy... Tak - od czwartku zaczęłam pracę ;) Wprawdzie jest to zajęcie tylko na umowę o dzieło ale... od czegoś trzeba zacząć ;)

 Miniony tydzień nie był dla mnie łatwy - szkolenie, przekonywanie Mili iż świetlica jest super, zebranie w przedszkolu, zebranie w szkole, pierwsze dni w pracy ;) Do tego oczywiście zaprowadzanie Fabiego do przedszkola i Milki do szkoły oraz ich odbieranie a 2 razy w tygodniu zajęcia hip hopu Emilki - wszystko to sprawiło, że w tym tygodniu wychodziłam z domu o 7 rano a wracałam o 19... Wymęczona jestem zatem okrutnie a w domu mam sporo zaległości. Na szczęście już weekend więc mam nadzieję, że wszystko nadgonię a może nawet trochę odpocznę ;) Jak na złość P. ma w pracy gorący okres i niestety wszystkie obowiązki domowo-dziecięce spadły na mnie... Mam nadzieję, że następny tydzień będzie lżejszy ;) Dużym plusem jest to, że poprawię swoją kondycję - wszędzie chodzę na piechotę zatem dziennie przemierzam kilka ładnych kilometrów ;)

 Liczę na to, że uda mi się wkrótce jakoś lepiej zorganizować i znaleźć czas na nadrobienie zaległości blogowych ;) I pomyśleć, że w ostatnim poście narzekałam na brak czasu - nie wiedziałam, że czeka mnie jeszcze większe zamieszanie i skrócenie doby :)